نویسنده: قاضی، ابوذر *؛ حجری، اکرم ؛
چکیده: اصطلاح عدالت سازمانی به رفتارهای منصفانه و عادلانه سازمان ها با کارکنان شان اشاره دارد. پژوهش های گوناگون بیانگر آن است که عدالت بر جنبه های متفاوت رفتار سازمانی تاثیر می گذارد و اینکه ادراک عدالت سازمانی پایه و اساس رضایت کارکنان و اثربخشی آنان در سازمان ها است. عدالت سازمانی شامل سه حیطه عدالت توزیعی، عدالت رویه ای، و عدالت تعاملی است. هدف از این پژوهش ارائه مدل ساختاری رضایت شغلی بر اساس عدالت سازمانی است. جامعه آماری، کلیه کارکنان دانشگاه تهران شامل 3232 نفر بود. از میان آنها 175 نفر به صورت تصادفی انتخاب شدند. روش تحقیق پژوهش حاضر همبستگی با استفاده از «مدل یابی علی» است. در این پژوهش، به جهت تجزیه و تحلیل اطلاعات، از مدل معرف های چندگانه و علل چندگانه (MIMC) استفاده شد. نتایج نشان داد که عدالت رویه ای بر رضایت شغلی تاثیر معناداری ندارد اما عدالت تعاملی و عدالت توزیعی بر این متغیر تاثیرات معنادار و مثبتی دارند و حدود 64 درصد از تغییرات رضایت شغلی را تبیین می کنند.
منبع: پژوهشهای روانشناختی پاییز و زمستان 1393، دوره هفدهم – شماره 2 رتبه: علمی-پژوهشی/ISC (20 صفحه – از 74 تا 93 )
A Structural Model of Job Satisfaction Based on the Components of Organizational Justice: A Case of University of Tehran Employees
Author: Aboozar, Ghazi *; Akram, Hejri ;
Abstract: Justice is one of the most extensive concepts in human society which includes organizations too. “Organizational justice” is defined as an individual’s perception of fairness in an organization and reactions to fairness in an organization. There are many studies indicating that there are some evidence about the effects of justice on diverse aspects of organizational behavior. Furthermore, perceived organizational justice can be considered as a stand for personnel’s job satisfaction and their effectiveness in organizations. Organizational justice consists of three components: distributive justice, procedural justice, and interactional justice. The purpose of this study was to introduce a structural model for job satisfaction based on the components of organizational justice. To do so, a random sample consisting of 175 participants were selected from the population of the University of Tehran employees (N=3232). “Causal modeling” approach was considered as the suitable research method, using MIMC for data analysis. Results showed that procedural justice has no significant effect on job satisfaction. However, distributive and interactional justice accounted for approximately 64% of the variation of job satisfaction